u bevindt zich hier: home 
SAGB maagband ervaringen van patiënten ervaringen van Anne-Marie
In deze sectie vindt u:
Verhalen van patiënten
Elsemiek (31): "Mijn voorkeur ging uit naar een maagband omdat dit van de maagchirurgie de ingreep met de minste risico's is. En omdat ik ook meer een volume eter ben dan een zoetekauw is in samenspraak met de specialisten besloten dat een maagbandje voor mij het beste zou zijn en stuurde de internist mij door naar de chirurg die op 28 juli 2004 bij mij een Swedisch adjustable gastric band heeft geplaatst."
"Vóór mijn operatie woog ik 123 kilo. Nu nog maar 68."
De ervaringen van Anne-Marie
Depressief
Tot ongeveer een jaar of 8, 9 had ik een normaal postuur. Maar daarna ben ik steeds zwaarder geworden. Vooral in de puberteit ging het snel. Vanaf mijn 12e werd ik naar diëtisten gestuurd en vanaf mijn 14e begon ik met allerlei soorten diëten, poeders, medicijnen, Weight Watchers. Ik heb gewoon alles geprobeerd. Tijdelijk hielp het allemaal wel maar het gewicht kwam altijd weer terug, en sterker nog, ik werd zelfs zwaarder dan daarvoor. Het jojo-effect noemen ze dat.
Zo ongeveer tien jaar geleden - nadat ik mijn kinderen had gekregen - begon ik me geestelijk naar te voelen. Ik ging weer lijnen, weer zonder blijvend succes, en begon me depressief te voelen. Mijn frustraties reageerde ik af op mijn man en kinderen maar zodra ik de deur uit was, was ik altijd even opgewekt en blij. De buitenwereld merkte niets aan me. Dit ging jaren zo door, en ik begon me steeds slechter te voelen. Ik werd nog depressiever en kreeg last van woede-aanvallen en de ene huilbui na de andere.
"Ik realiseerde me niet wat er met me aan de hand was"
Ik wist dat er iets niet goed zat met me en daarom ging ik in 2001 naar de huisarts. Hem vroeg ik wat er met mij aan de hand was. Waarom was ik depressief en moest ik steeds huilen? De huisarts suggereerde toen dat het misschien met mijn overgewicht te maken had. Hij confronteerde me met datgene wat ik had weggestopt. Ik werd boos en ontkende alles, maar later ging ik er toch over nadenken. Ik realiseerde me wat er met me aan de hand was maar ik nam nog niet de stap om te gaan afvallen. Ik ging ervan uit dat ik dat wel wilde, maar gewoonweg niet kón. Dat ik er niet toe in staat was. En bovendien ging het nu ook beter met me omdat de antidepressiva die de huisarts me voorschreef, hun werk begonnen te doen.
De omslag
De omslag bij mij kwam uiteindelijk toen kort na elkaar twee familieleden overleden door een hartstilstand. Toen ging bij mij het balletje rollen. Ik besefte dat ik moest gaan afvallen. Ik wilde oud worden, met mijn kinderen kunnen spelen. Een gesprek met mijn man overtuigde me er van dat ik inderdaad iets moest gaan doen.
Ik werd door de huisarts doorverwezen naar een internist. Hij had net een symposium over maagbanden bijgewoond en raadde mij deze mogelijkheid aan. Vervolgens had ik gesprekken met een diëtist, een klinisch psycholoog en een anesthesist. Het resultaat was dat ik besloot om inderdaad een maagband te laten plaatsen. Ik kwam daarvoor bij een dokter in Tilburg terecht. Hij zou de operatie gaan doen en de maagband gaan plaatsen. En op 3 juli 2003 was het dan zover: de operatie!
Niet bang voor de operatie
Ik zag helemaal niet op tegen de operatie en was totaal niet bang. Het proces van mijn eerste bewustwording tot aan de operatie was lang en moeizaam geweest. Daardoor was ik er geestelijk ook helemaal klaar voor. Ik wilde de operatie liever gisteren dan vandaag. De ingreep zelf verliep goed en na vijf dagen opgenomen te zijn mocht ik weer naar huis.Tegenwoordig mogen mensen veel sneller naar huis.
Vlak na de operatie zijn we met vakantie gegaan. Ik had een dieetbrief bij me en hield me daar consequent aan. Het was allemaal even wennen maar het afvallen begon al meteen. Eerst vocht, daarna de kilo's. En dat is zo doorgegaan. Ik bleef afvallen maar tegelijkertijd was ik daar steeds minder mee bezig. Ik ging sporten en naarmate ik meer afviel begon ik ook steeds meer met de fiets doen. Ik werd weer fysiek actief en kon dingen doen waar ik vroeger alleen maar van kon dromen. Zoals bijvoorbeeld fietsen met mijn kinderen.
Een totale ommekeer
De maagband is voor mij super, een uitkomst geweest. De operatie heeft tot een totale ommekeer in mijn leven geleid. Maar ik besef dat ik het wel zélf heb gedaan. Door gezonder en minder te eten en door te sporten. Door consequent te zijn. Je moet er namelijk wel echt van overtuigd zijn dat je anders moet gaan leven. Een ondersteuning in mijn strijd tegen het overgewicht. Ik kan dan ook niet anders dan positief zijn. En ik heb ook helemaal geen last van de band. Je voelt hem niet.
Door de maagband kan ik bijna alles eten, maar wel in mindere hoeveelheden. Ik voel me snel verzadigd en mijn maag is snel vol. Zwaar verteerbaar voedsel als rijst en roggebrood gaat lastiger. Maar licht verteerbaar voedsel als vis gaat heel makkelijk. En ik heb ook helemaal geen last van de band. Je voelt er niets van. Ook niet van de poort.
"Ik geniet van mijn leven"
Vóór mijn operatie woog ik 123 kilo. Nu nog maar 68. Ik ben dus 55 kilo afgevallen. En dat maakt een ongelooflijk verschil. Alles in het huishouden doe ik nu zelf. Niets is me meer te veel. De depressie waar ik last van had is ook verdwenen. Ik ben nu echt vrolijk - niet alleen maar voor de buitenwereld. Ik geniet van mijn leven, van winkelen, spelen met de kinderen, lekker kamperen en wandelen. En ik zie er zoveel beter uit. Je merkt daardoor dat mensen anders op je reageren.